(no subject)

[bullochka]

Пашка Гарбуноў вырашыў кінуць "Хунту", пра што паведаміў за 3 гадзіны да фінала. Я злуюся і смуткую адначасова. З аднаго боку - гэта яго рашэнне, яго асабістыя справы. З другога - які сэнс мне гуляць у камандзе, ў якой ад "Хунты" (ад той Хунты, у якою я ўвайшла) застаецца толькі назва. Ні да Дашкі, ні да Толіка я так не "прікіпела сердцем". Спачатку сышоў Ігар (той самы, якога я выцягвала з натоўпу "дняпроўцаў"), потым Арцем. Я, канешне, таксама магу сысці, але тады ў мяне не застанецца нічога па-за межамі дома, акрамя работы. Я ўжо не ў тым узросце, каб наладжваць новыя кантакты - у іншую каманду мяне наўрад ці возьмуць: не такі я зараз добры гулец. Такім чынам, я трымаюся за ШДК як за вызначэнне сваёй самастойнасці - па за межамі сям'і. І дзеля гэтага прымаю без супраціўлення ўсё, што ў Хунце адбываецца. Таму што гэта таксама - як сям'я - нельга без кампрамісаў.

Нейкі рваны запіс, малазразумелы нават самой. Плынь свядомасці

Comments

[maryjka-.livejournal.com]

Гэх, дзіўная каманда вашая, Хунта. Хімэрная. А гуляе моцна...

[bullochka.livejournal.com]

Чым хімерная? Тым, што не было ў нас, мабыць двух сезонаў, якія б адгулялі ў аднолькавым складзе? "Хунта" - як парасончык, пад якім хто толькі не гуляў. І Жэня Валконскі, і Міроцін, і Дзіма Шалко. Не кажу ўжо пра тых, з кім пачынала.
Дарэчы, у гэтым сезоне, мы, мабыць, упершыню не гналіся за тым, каб прыдбаць якога-небуць моцнага гульца, а гулялі з задавальненнем - і сама бачыш вынікі.
Учора, калі ехалі ад Шышкоў, Даша сказала: "Як жа цяжка хадзіць за Пашкам на дыбачках, пакуль пройдзе яго перыяд "сусветнага зла" і ўгаворваць". А я: "Ты ж можаш і не ўгаворваць". А яна: "А я хачу гуляць з Пашкай!"
І гэта пры тым, што ў 90 % выпадкаў менавіта ад Дашы сыходзіла ініцыятыва ўзяць у склад кагосці новага.

[maryjka-.livejournal.com]

"Хунта" - як парасончык, пад якім хто толькі не гуляў.

Вельмі трапны вобраз:)